Praza das letras

Meendinho, que podería ser un nome ou, se cadra, un alcume, con fisionomía de diminutivo, aparece mencionado no Cancioneiro da Vaticana e no Cancioneiro da Biblioteca Nacional sen títulos nin tratamentos que permitan asegurar se se trataba dun xograr ou dun trobador, nin determinar a época (se cadra século XIII ou XIV) na que escribiu a única cantiga que se coñece da súa autoría, obxecto de estimación entre os poetas medievais de Europa e unha das composicións máis coñecidas do cancioneiro galego-portugués: “Sediame'eu na ermida de San Simón (...)”. Tampouco está clara a súa orixe, mais as referencias xeográficas deste poema, no que se menciona a illa de San Simón, sinalan que podería proceder da ría de Vigo.

Trátase dunha combinación de trinta palabras con paralelismo e leixaprén que presenta a unha muller á espera do seu amigo na illa de San Simón (á que na marea baixa chegou a pé e que pasado o tempo está cuberta de mar e encrespada polas ondas, ondas que fan que a amada presinta a súa morte como próxima).

Trátase dunha das composición poéticas medievais non só máis traducida, pois hai versións súas en arredor de trinta idiomas, citada ou escolmada, senón tamén nunha das máis que conta con máis versións musicais (Amancio Prada, Uxía... entre os seus moitos intérpretes...).

A Meendinho dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 1998, xunto con outros dous trovadores medievais: Joan de Cangas e Martin Codax.